Απολλώνιος ο Τυανεύς,: Θάνατος δεν υπάρχει, ούτε Γένεση υπάρχει.

Ως Έλληνες οφείλουμε να συνεχίζουμε τις ελληνικότατες παραδόσεις μας, υπενθυμίζοντας την άμεση σχέση μεταξύ Ελληνισμού και Χριστιανισμού. Ο Απολλώνιος ο Τυανεύς, φιλόσοφος και ρήτορας έζησε περίπου την εποχή του Ιησού Χριστού, συγκρίθηκε με τον Ιησού από τους Χριστιανούς τον 4ο αιώνα και από άλλους συγγραφείς στη σύγχρονη εποχή. Θεωρείται αινιγματική φυσιογνωμία, καθώς παραδίδεται από τον βιογράφο του, Φιλόστρατο, ότι έκανε θαύματα και προφητείες.

Ας θυμηθούμε το τι είπε ο Απολλώνιος ο Τυανεύς, συνδέοντας τις ελληνικές παραδόσεις με την επιστημονική έννοια του «Υλικού Θανάτου»:

«…Θάνατος δεν υπάρχει για κανέναν παρά μόνο φαινομενικά, ούτε Γένεση υπάρχει για κανέναν παρά μόνο φαινομενικά.

Η τροπή της Ουσίας σε Φύση θεωρείται γένεση, ενώ η τροπή της φύσεως σε ουσία κατά τα αυτά θεωρείται θάνατος.

Ούτε γεννιέται αληθινά κάτι ούτε φθείρεται ποτέ, μόνο τη μία γίνεται φανερό και ύστερα γίνεται αόρατο και το μεν πρώτο συμβαίνει λόγω παχύτητας της ύλης το δε δεύτερο λόγω της λεπτότητας της ουσίας». 

 

Οι θρύλοι του χελιδονιού...

                  Art by Floy Zittin

Το χελιδόνι θεωρείται ιερό πουλί από τους ανθρώπους και κανείς δεν καταστρέφει τη φωλιά του.

Λέγεται ότι όταν ο Ιησούς ήταν παιδί, που ζούσε στη Ναζαρέτ, έπαιζε με άλλα παιδιά της ηλικίας του, φτιάχνοντας πήλινα πουλιά. Τα έβαζε δίπλα στο ποτάμι με τα φτερά τους απλωμένα, απολαμβάνοντας. Πέρασε ένας Φαρισαίος και Τον ρώτησε θυμωμένος: - Τι κάνεις εκεί, κακό παιδί;

Και όταν οι Φαρισαίος θέλησε να συντρίψει τα πουλιά του πηλού, ο Ιησούς τα άγγιξε με τα μικροσκοπικά του χεράκια, γεμάτα συμπόνια και αγάπη. Ζωντάνεψαν τα πουλιά και πέταξαν μακριά, χωρίς ο Φαρισαίος να μπορεί να τα καταστρέψει. Έγιναν γκρίζα χελιδόνια και πέταξαν στην ταράτσα ενός σπιτιού, όπου έφτιαξαν φωλιά. Από τότε έχτιζαν φωλιές στα σπίτια των ανθρώπων.

Αργότερα, όταν ο Ιησούς οδηγήθηκε στον Γολγοθά, για να τον σταυρώσουν, τα πιστά πουλιά Τον ακολούθησαν με κραυγές πόνου. Δεν ήξεραν πώς να Τον βοηθήσουν και άρχισαν να βγάζουν τα αγκάθια από το στέμμα, που κολλούσαν στο θεϊκό μέτωπο. 

Όταν ο Ιησούς πέθανε στο σταυρό, τα χελιδόνια έκλαψαν και φόρεσαν ένα πένθιμο ρούχο: το χρώμα τους άλλαξε, από γκρι σε μαύρο.

Λέγεται επίσης ότι, όντας ο Ιησούς στο σταυρό, διψούσε πολύ. Αλλά ένας στρατιώτης δεν του πρόσφερε τίποτα άλλο παρά ένα σφουγγάρι μουσκεμένο σε ξύδι, από το οποίο ο Κύριος δεν πήρε. Βλέποντας αυτό, ένα χελιδόνι ήρθε στο σταυρό και του έριξε μια σταγόνα νερό. Ο στρατιώτης το παρατήρησε και προσπάθησε να το ρίξει με βέλη αλλά απέτυχε. Ήρθε πάλι το χελιδόνι, με τη δεύτερη σταγόνα και πάλι ο στρατιώτης δεν το πέτυχε με το βέλος.

Οταν το χελιδόνι ήρθε για τρίτη φορά, τρυπήθηκε από το βέλος του στρατιώτη.

ΔΥΟ ΠΕΡΙΠTΩΣΕΙΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΖΩΩΝ

Στα στατιστικά του Dr Pasricha, η ιστορία της Shanti Devi[1] είναι ίσως η πρώτη περίπτωση μετενσάρκωσης που διερευνήθηκε σοβαρά και δημοσιοποιήθηκε ευρέως. Η Shanti Devi* δεν παντρεύτηκε ποτέ, καθώς πάντα αισθανόταν ως Lugdi και παντρεμένη με τον Kedar Nath Chaubey, παρόλο που είχε πάρει δεύτερη σύζυγο. 

Δεν υστερεί επίσης και η ιστορία του Ινδού Titu Singh**, η οποία γυρίστηκε και σε ντοκιμαντέρ από το BBC που παρουσιάστηκε τον Μάρτιο του 1990 στη σειρά των Σαράντα Λεπτών. Εκεί συναντήθηκαν οι δύο οικογένειες του Titu και έγιναν συνεντεύξεις, όπου αναδύθηκαν οι δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίσει όταν κάποιος έχει δύο ζωές και προσπαθεί να ζήσει και τις δύο. 

Μια συναρπαστική λεπτομέρεια είναι και αυτή στην περίπτωση του Titu ο οποίος δολοφονήθηκε και έφερε ένα σημάδι στο κεφάλι του όπου υποστήριζε ότι ήταν από τη σφαίρα τον σκότωσε. Ήταν ακριβώς στο ίδιο σημείο με την πληγή που βρισκόταν στην έκθεση αυτοψίας για τον θάνατο του Suresh Verma. Το 1992 ο Titu εμφανίστηκε σε ένα δικαστήριο του Agra και έπεισε τις αρχές ότι ήταν θύμα δολοφονίας, κατονομάζοντας και τον δολοφόνο του! 

Αυτή η αίσθηση της έλξης σε δύο διαφορετικές κατευθύνσεις αποτελεί αναπόσπαστο μέρος τέτοιων αναμνήσεων από προηγούμενες ζωές και αυτή η ένταση μπορεί να είναι ένας λόγος για τον οποίο οι μνήμες συνεχίζονται στη παρούσα ζωή. 

Τόσο ο Shanti Devi όσο και ο Titu Singh είχαν προσπαθήσει να ανακτήσουν αυτό που είχαν χάσει. Ωστόσο κατέστη σαφές ότι με κάποιο τρόπο αυτό τους κρατούσε πίσω στο παρελθόν. 

---

* Shanti Devi (Δελχί 1926) Στην ηλικία των τεσσάρων άρχισε να μιλάει για την «άλλη ζωή» της, συγκρίνοντας τα ρούχα που φορούσε τώρα με εκείνα που φορούσε «πριν». Περιέγραψε λεπτομέρειες της ζωής της όπως ότι ήταν κάποια που ονομαζόταν Lugdi που είχε ζήσει στο Muttra, 80 μίλια μακριά από όπου ζούσε και πέθανε δέκα μέρες μετά τη γέννηση του γιου της. Η Shanti ζήτησε να επιστρέψει στη Muttra για να δει την οικογένειά της και τελικά έστειλε επιστολή στον Kedar Nath Chaubey, τον χήρο της Lugdi. 

Ο Kedar Nath έγραψε πίσω λέγοντας ότι πολλά από αυτά που είπε η Shanti Devi ήταν αληθινά. Ζήτησε από ένα φίλο στο Δελχί να επισκεφθεί την οικογένεια για να μάθει περισσότερα και τελικά αποφάσισε να επισκεφθεί ο ίδιος την Shanti Devi. Η Shanti ήταν εννιά ετών όταν τελικά ο Kedar Nath επισκέφθηκε το Δελχί στις 13 Νοεμβρίου 1935 με τον μικρό του γιο. Κατά τη διάρκεια μιας συναισθηματικής συνάντησης, η Shanti Devi αναγνώρισε τον Kedar Nath και μίλησε για τη ζωή τους μαζί με μια τέτοια πεποίθηση και ακρίβεια που ήταν πεπεισμένος ότι ήταν πράγματι η όψιμη σύζυγός του, που είχε πεθάνει το 1925 στην ηλικία των είκοσι τριών. 

Ως αποτέλεσμα της δημοσιότητας που ακολούθησε, σχηματίστηκε επιτροπή για τη διεξαγωγή έρευνας και αποφασίστηκε να μεταφερθεί η Shanti Devi στη Muttra. Κατά την άφιξη στο σταθμό αναγνώρισε τον πρώην πατέρα της και τους γονείς του από το πλήθος. Καθοδήγησε επίσης τον οδηγό για να την μεταφέρει στην προηγούμενη κατοικία της, επισημαίνοντας τοπικά ορόσημα στο δρόμο. Μέσα στο σπίτι, ήταν σε θέση να περιγράψει την πρώην επίπλωση και διάταξη (καθως ο Kedra Nath δεν ζούσε πλέον εκεί, και αυτά είχαν αλλάξει). Έψαξε σε ένα σημείο οπου είχε κρύψει 150 ρουπίες και όταν δεν τις βρήκε, ο Kedar Nath παραδέχτηκε ότι είχε βρει τα χρήματα και τα πήρε. Η Shanti Devi εξέφρασε τα συναισθήματα της μητέρας προς τον προηγούμενο γιο της και αντέδρασε σε όλα τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας με εμφανή αναγνώριση και αγάπη.  Η υπόθεση αυτή είναι σημαντική λόγω του μεγάλου ποσοστού των σωστών λεπτομερειών που δόθηκαν και επειδή διεξήχθη έρευνα και πριν από τη συνάντηση των δύο οικογενειών. 

** Titu Singh: (Βaad Ινδία, 1986)  Δυόμισι ετών όταν άρχισε να μιλά για μια προηγούμενη ζωή που τελείωσε βίαια με τη δολοφονία του. Ισχυρίστηκε ότι ήταν ο Suresh Verma, παντρεμένος με μια γυναίκα που ονομαζόταν Uma και είχε δύο παιδιά,  Ronu και Sonu. Ήταν ιδιοκτήτης ενός καταστήματος με ραδιόφωνα και τηλεοράσεις στην Agra. Ο Titu Singh αισθάνθηκε έντονα ταυτισμένος με το παρελθόν του από τη προηγούμενη ζωή του καθως και με τους γονείς της προηγούμενης ζωής του, γεγονός που έκανε τους παρόντες γονείς του πολύ ανήσυχους.

Αρχικά η οικογένειά του δεν πίστευε, αλλά τελικά τους έπεισε αρκετά ώστε για να στείλουν τον μεγαλύτερο αδελφό του στην πόλη Agra, που βρισκόταν 13χλμ. μακριά από εκεί που έμεναν. Εκεί βρήκε ένα κατάστημα, με το όνομα Suresh Radio, και συναντήθηκε με την χήρα Uma. Ο αδελφός του Titu εξήγησε στην Uma γιατί είχε έρθει και επισκέφθηκε την οικογένειά του την επόμενη μέρα. Ο Titu την αναγνώρισε αμέσως και κάλεσε τους γονείς του να φτάσουν στην «άλλη οικογένειά» του. Μετά μίλησε με τους γονείς του Uma και Suresh Verma, όποτε η οικογένεια του Titu αποφάσισε να μάθει περισσότερα. Όταν ήταν περίπου έξι χρονών ο Titu μεταφέρθηκε στο κατάστημα στην Agra, όπου σχολίασε τις αλλαγές που είχαν γίνει, όπως ήταν η τοποθέτηση νέων ραφιών. Χαιρέτησε την Uma και της υπενθύμισε τα γεγονότα του παρελθόντος από την παντρεμένη ζωή τους, η οποία  τελικά δέχτηκε, με κάποια αγωνία, ότι ήταν η μετενσάρκωση του τελευταίου συζύγου της. Ο Titu αναγνώρισε στη συνέχεια τα δύο παιδιά τους ανάμεσα σε μια ομάδα παιδιών που έπαιζαν στο δρόμο. 

ΑΝΘΡΩΠΙΝEΣ ΨΥΧΕΣ - ΑΙΩΝΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ Μέρος Β

«...ο πιστεύων εις εμέ έχει ζωήν αιώνιον...».

«...και εγώ αναστήσω αυτόν τη εσχάτη ημέρα...».

|«...Εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή...»

Κύριος Ιησούς Χριστός

ΘΡΗΣΚΕΙΑ και ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

Πολλές αρχαίες θρησκευτικές πεποιθήσεις περιλαμβάνουν αυτή τη φιλοσοφία, με ελαφρώς διαφορετικούς τρόπους. Ωστόσο όλες έχουν μια κοινή πεποίθηση, ​​ότι ο τρόπος που ζούμε θα επηρεάσει αυτό που συμβαίνει και μετά το θάνατο μας.

ΙΝΔΟΥΙΣΜΟΣ

 Προωθεί τη πεποίθηση ότι «κάθε ζωή κρίνεται από τις πράξεις κάποιου και μπορεί να χρειαστούν πολλές και πολλές ζωές για να φτάσουμε στον τελικό στόχο, ο οποίος τελικός στόχος  είναι να ζούμε με τέτοιο τρόπο ώστε να επανασυνδεθούμε με την απόλυτη, την παγκόσμια ενέργεια (Brahma) Εκπροσωπείται από τους θεούς Brahma, Vishnu και Siva. 

ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ

Έχει παρόμοιο στόχο με τον Ινδουισμό, αν και δεν αναφέρεται σε θεό, υποστηρίζει την ύπαρξη ενός τρόπου ζωής, του «ευγενή οκταπλασιαστικού δρόμου»)με τελικό σκοπο η απελευθερώση του ανθρωπου από τα βάσανα, πετυχαίνοντας την κατάσταση του Nirvana, όπου αφορά την συγχωνευση με την καθολική ζωή οπου δεν θα είναι πλέον απαραίτητη η μετενσάρκωση.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα εντός της βουδιστικής παράδοσης, είναι ο εντοπισμός των μετενσαρκωμένων Δαλάι Λάμα οπου αναφέρεται ότι , ο  σημερινός Δαλάι Λάμα βρίσκεται στη δέκατη πέμπτη  ενσάρκωση του και σε κάθε νέα ζωή έπρεπε να περάσει αυστηρές δοκιμασίες προτού γίνει δεκτή και αποκατασταθεί. 

Αν και είναι λιγότερο γνωστες οι αποψεις περι μετενσάρκωσης στον ΙΟΥΔΑΪΣΜΟ, τόσο οι Εσσαίοι όσο και οι Φαρισαίοι, δίδασκαν πίστη στη μετενσάρκωση και έγιναν αποδεκτες και στο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ αρχικά. Ωστόσο  και οσο αφορά τον Χριστιανισμο μετα από πεντακόσια χρόνια, απορρίφθηκε ως αίρεση, μετα απο καθαρά πολιτική κίνηση, από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό στο Πέμπτο Οικουμενικό Συμβούλιο το 553 μ.Χ.

ΣΥΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ

Η στάση των ανθρώπων απέναντι στη μετενσάρκωση εξακολουθεί να είναι δύσκολη ιδέα για να την αποδεχτούν, κυρίως από τους πολιτισμούς της Δύσης ωστόσο γίνεται όλο και πιο ανοιχτή, καθως υπάρχουν δύο βασικοί τρόποι απόδειξης της μετενσάρκωσης.  Ο ένας από στοιχεία ανθρώπων που έχουν περιγράψει προηγούμενες ζωές υπό ύπνωση και ο άλλος ο αυξανόμενος αριθμός παιδιών που μιλούν αυθόρμητα για το παρελθόν και είναι σε θέση να δώσουν συγκεκριμένες λεπτομέρειες για να εξακριβωθούν. 

Στατιστικά υπάρχουν περίπου 2500 τεκμηριωμένες περιπτώσεις τα παιδιά των οποίων οι περιγραφές προηγούμενων ζωών έχουν ελεγχθεί από ερευνητές · ορισμένα από αυτά τα παιδιά μπόρεσαν να επικοινωνήσουν και να αναγνωρίσουν τις πρώην οικογένειες τους. Από το 1960, μεγάλο μέρος έρευνας και τεκμηρίωσης έχει γίνει από τον καθηγητή Α Stevenson του Πανεπιστημίου της Βιρτζίνια και το 1979 από τον Dr Satwant Pasricha στην Ινδία. 

Στις Αξιώσεις της Μετενσάρκωσης ο Dr S.Pasricha.  περιγράφει μια σειρά περιπτώσεων παιδιών που ζουν κυρίως στην ινδική υποήπειρο, τα οποία έχουν μνήμη παρελθόντος. Ενδιαφέρον είναι ότι η ηλικία θανάτου στις προηγούμενες ζωές βρέθηκε να είναι σταθερά χαμηλή.

 Στη Σρι Λάνκα σε σύγκριση με το προσδόκιμο ζωής 61.7, η μέση ηλικία κατά το θάνατο των εναγόντων του παρελθόντος ήταν τα 14 χρόνια. 

Στην Ινδία, η μέση ηλικία θανάτου τα 34, σε σύγκριση με προσδόκιμο ζωής 52.6 καθως υπήρξε επίσης ένα πολύ υψηλό ποσοστό βίαιων ή ξαφνικών θανάτων. 

Καθως οι μηχανισμοί της φύσης - τα πρότυπα γέννησης, ζωής και θανάτου - είναι πάντα συνεπείς, αυτό πρέπει να ισχύει για όλους μας. Αν και υπάρχουν περισσότεροι άνθρωποι στον πλανήτη από ποτέ, δεν υπάρχει περισσότερη ενέργεια ζωής. Με τόσες νέες γεννήσεις, μπορεί να είναι ότι αυτή τη στιγμή πρέπει να ξοδεύουμε λιγότερο χρόνο στη ζωή μεταξύ των ζωών από ό, τι κάποτε. 

Υπάρχει μια σημαντική διαφοροποίηση στους χρόνους επιστροφής μεταξύ των ανθρώπων των οποίων οι ιστορίες μπορούν να ελεγχθούν, αλλά στις περιπτώσεις που χαρακτηρίζονται από ισχυρή μνήμη, η περίοδος επιστροφής είναι συχνά πολύ μικρή, μερικές φορές λιγότερο από ένα χρόνο. Ως εκ τούτου,  χαρακτηριστική  είναι η περίοδος επιστροφής - δηλαδή, ο χρόνος μεταξύ θανάτου στην προηγούμενη ζωή και γέννησης στο σημερινό - βρέθηκε να είναι σύντομη στην πλειοψηφία των περιπτώσεων. 

Στην Τουρκία η επιστροφή πραγματοποιήθηκε συχνά σε μόλις εννέα μήνες. στην Ινδία ο μέσος χρόνος επιστροφής ήταν δεκαοκτώ μήνες, ενώ για τους ανθρώπους της Tlingit της Αλάσκας ήταν σαράντα οκτώ μήνες. Αυτοί οι σύντομοι χρόνοι επιστροφής μπορεί να οφείλονται στο γεγονός ότι ο παγκόσμιος πληθυσμός συνεχώς αυξάνεται. 

Εάν η περίοδος ανάπαυσης πρέπει να προσαρμοστεί στο μέγεθος του πληθυσμού, τότε είναι λογικό να υπάρχει ένας αυξανόμενος αριθμός παιδιών να θυμάται προηγούμενες ζωές, απλώς και μόνο επειδή υπήρξε λιγότερος χρόνος να ξεχαστεί μια ζωή πριν ξεκινήσει κάποια άλλη. Έτσι παρόλο που μερικοί άνθρωποι περιγράφουν προηγούμενες ζωές πριν από πενήντα ή εκατό χρόνια, ίσως να υπήρχαν αρκετές άλλες ξεχασμένες ζωές κατά την ενδιάμεση περίοδο. 

Η αυξανόμενη αποδοχή της ιδέας της μετενσάρκωσης, οδηγεί τους ενήλικες να λαμβάνουν σοβαρά τις αξιώσεις των παιδιών. 

Σύμφωνα με την έρευνα του Dr S.Pasricha, πολλά από τα τεκμηριωμένα παιδιά άρχισαν να ξεχνούν την προηγούμενη ζωή τους σε ηλικία περίπου έξι ετών. Σε αυτήν την ηλικία, τα παιδιά συνήθως ενσωματώνονται ενεργά στο σημερινό περιβάλλον, πηγαίνουν στο σχολείο και αποκτούν νέα ενδιαφέροντα. Έτσι ξεχνώντας την προηγούμενη ζωή μπορεί να είναι μέρος της κανονικής ανάπτυξης, επιτρέποντας την προσαρμογή στην κοινωνία που είναι απαραίτητη για την προσωπική ανάπτυξη. 

Στην πραγματικότητα φαίνεται ότι οι σαφείς αναμνήσεις επιβιώνουν μέχρι την ενηλικίωση όταν υπάρχει μια πολύ ισχυρή συναισθηματική σχέση με την προηγούμενη ζωή, όπως ένας βίαιος θάνατος ή μια αίσθηση ενός σημαντικού ζητήματος που δεν έχει επιλυθεί.

Ακόμη και πολύ ισχυρή ανάκληση μπορεί να αρχίσει να ξεθωριάζει όταν η σημερινή ζωή γίνεται πιο έντονη κυρίως αν έχουν επιλυθεί τυχόν συναισθήματα παρελθουσών «ημιτελών υποθέσεων» έτσι ώστε να μειωθεί και η σημασία της προηγούμενης ζωής.

ΕΥΓΕΝΙΑ ΑΡΒΑΝΙΤΗ ΠΡΕΒΕΖΑΝΟΥ

Επικοινωνιολόγος, Σύμβουλος Στρατηγικής και Ανάπτυξης

Εδώ θα διαβάσετε δυο σημαντικές περιπτώσεις προηγούμενων ζωών.
Εδώ θα διαβάσετε τις μελέτες γίνονται και στον Δυτικό Πολιτισμό και μικρά παιδιά

ΑΝΘΡΩΠΙΝEΣ ΨΥΧΕΣ - ΑΙΩΝΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ Μέρος Α

Ως άνθρωποι είμαστε πολυδιάστατα όντα. 

Η ψυχή μας μπορεί να υπάρχει τώρα στο γήινο επίπεδο αλλά ταυτόχρονα είναι σε θέση να θυμάται πολλές προηγούμενες ζωές. Επειδή ως ψυχή είναι αιώνια έχουμε ταξιδέψει πολλές φορές, μπροστά και πίσω, ανάμεσα ουρανό και γη.

Κατά τη διάρκεια της τραυματικής διαδικασίας της γέννησης, ένα πέπλο πέφτει πάνω σας, προκαλώντας σας να ξεχάσετε τις προηγούμενες ενσαρκώσεις σας, γεγονός το οποίο μπορεί να αρθεί μέσα από την παλινδρόμηση της ζωής. 

ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΚΑΘΟΡΙΖΕΙ ΤΙΣ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΕΣ ΖΩΕΣ

Οι ανησυχίες των περισσότερων ανθρώπων για το παρελθόν και το μέλλον σχετίζονται αποκλειστικά με την παρούσα ζωή τους. Καθώς η ενέργεια που αποτελείται η ψυχή δεν καταστρέφεται με το θάνατο, αν συνεχίσουμε και επιλέγουμε να επιστρέψουμε για να ζήσουμε μέσα σε ένα φυσικό σώμα ξανά και ξανά, τότε τόσο το παρελθόν όσο και το μέλλον, είναι πολύ προσωπική υπόθεση. Μια προσωπική υπόθεση όπου μας οδηγεί σε πολλούς λόγους για να εξερευνήσουμε το παρελθόν, αφού εξερευνώντας τις προηγούμενες ζωές μας, θα μπορούμε να επιλύσουμε αλλά και να θεραπεύσουμε πολλά σύγχρονα προβλήματα μας, όπως συναισθηματικά ζητήματα αφού θα διαθέτουμε ανάλογη κατανόηση για την επούλωση προβλημάτων στις σχέσεις μας, αδικαιολόγητα φυσικά, σωματικά και ψυχολογικά προβλήματα,, όπως φόβοι και φοβίες, αλλά και δυνατότητα Υπερμάθησης και ανάκτησης γνώσεων.

ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Ο θυμός, η θλίψη, η θλίψη, το μίσος και άλλα αρνητικά συναισθήματα που δημιουργήθηκαν από γεγονότα του παρελθόντος μπορεί να φθάσουν στην επιφάνεια του συνειδητού σας μυαλού και να απελευθερωθούν με ασφάλεια, προσφέροντας μόνιμη επούλωση. 

ΦΥΣΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

 Οι ανεξήγητοι πόνοι και τα προβλήματα υγείας που σας ενοχλούν και δεν μπορούν να θεραπευτούν μέσω της συμβατικής ιατρικής μπορούν να ανιχνευθούν σε πολλές περιπτώσεις σε προηγούμενες ενσαρκώσεις. Με το να «ξαναζήσετε» τη σκηνή του ατυχήματος ή του θανάτου, μπορείτε να φέρετε τη μνήμη του πόνου στη συνείδηση ​​του νου σας και έτσι να απελευθερώνετε τον πόνο απο μακροχρόνια προβλήματα. 

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ από ΦΟΒΟΥΣ και ΦΟΒΙΕΣ

Οι αιτίες για ανεξήγητους φόβους καθως και αβάσιμες φοβίες μπορούν να αναδυθούν μέσα από μια ανάδρομη στο παρελθόν. Μέσω της αναδρομής μπορούν να φτάσουν  στην επιφάνεια του συνειδητού μυαλού, να αναλυθούν και να απελευθερωθούν γρήγορα. Σύντομα ένας φόβος ή μια φοβία που σας κυνηγούσε για πολλά χρόνια δεν θα υπάρχει πλέον, ή τουλάχιστον δεν θα μπορεί να σας επηρεάσει τόσο πολύ. 

ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΚΑΙ ΕΠΟΥΛΩΣΗ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΣΧΕΣΗΣ

Η ανάκληση μιας σχέσης ζωής με κάποιον με τον οποίο ασχολείστε τώρα θα σας βοηθήσει να αναγνωρίσετε τα οποία αρνητικά πρότυπα στη σχέση υπάρχουν. Θα καταλάβετε από πού προέρχονται οι σχέσεις αγάπης-μίσους επιτρέποντάς σας ακόμα να σπάσετε ή να θεραπεύσετε αρνητικές επιρροές . 

ΥΠΕΡΜΑΘΗΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΚΤΗΣΗ ΓΝΩΣΕΩΝ

Με τη διερεύνηση μιας ζωής στο παρελθόν, όχι μόνο θα θυμάστε ότι η ενσάρκωση, αλλά και σε ορισμένες περιπτώσεις, θυμάστε ή αποκαταστήσετε ορισμένα από τα χαρακτηριστικά, ταλέντα και δεξιότητες που είχατε. Για παράδειγμα, εάν ήσαστε θεραπευτής που χρησιμοποιεί βότανα σε μια προηγούμενη ζωή, θα είστε σε θέση να αναζωογονήσετε μερικές από τις γνώσεις σας για τα βότανα. 

ΕΥΓΕΝΙΑ ΑΡΒΑΝΙΤΗ ΠΡΕΒΕΖΑΝΟΥ

Επικοινωνιολόγος, Σύμβουλος Στρατηγικής και Ανάπτυξης

Στο Β' Μέρος συνεχίζεται με ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ, ΨΥΧΗ και  ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΕΣ ΖΩΕΣ

Τελική κρίση του κόσμου Αθανασία ψυχών Ανάσταση Νεκρών

Σ’ όλους τους λαούς και πολιτισμούς παρατηρείται από τα πανάρχαια χρόνια η πίστη στην συνέχιση της ζωής και μετά θάνατον.

Στις ΠΡΩΤΟΓΟΝΕΣ ΦΥΛΕΣ όταν πέθαινε κάποιος, και πριν κρυώσει το σώμα, το έπαιρναν και του έδιναν το σχήμα εμβρύου. Του έκαμπταν το κεφάλι και τα πόδια και τον έθαβαν έτσι. Στην ‘εμβρυόσχημο’ αυτή ταφή πίστευαν ότι ο άνθρωπος που πέθανε είναι το έμβρυο στη μήτρα της μητέρας γης, που τον αναζητά και θα τον αναστήσει σε μια άλλη ζωή. Άλλη αντίληψη για τη μεταθανάτια ζωή είναι η «μεταθανάτια ανταπόδοση».

Η αρχαία ελληνική φιλοσοφία έπλασε τη νήσο των Μακάρων. Η Τριανδρία στον Άδη ήταν: ο Μίνως, ο Ραδάμανθης και ο Αιακός. Φημίζονταν για τη σοφία και τη δικαιοσύνη τους. Αποτελούσαν στον Άδη τούς δικαστές των ανθρώπων.

Οι ΠΑΛΑΙΟΛΙΘΙΚΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ εκφράζουν γενικώς την αγωνία για επιβίωση της ζωής και μετά τον θάνατο. Ο «σοφός άνθρωπος» (200.000 – 35.000 π.Χ.) θάβει τους νεκρούς του, και στους τάφους τοποθετεί διάφορα δικά τους αντικείμενα. Αυτό δείχνει ότι πιστεύει σε μια άλλη ζωή μετά τον θάνατο.

Στην ΝΕΟΛΙΘΙΚΗ ΕΠΟΧΗ  (6.500 – 3.000 π.Χ.) η μελέτη των τρόπων ταφής των νεκρών, και γενικά η φροντίδα γι’ αυτούς, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο νεολιθικός άνθρωπος, και στην Ελλάδα, χαρακτηρίζεται από έντονο θρησκευτικό συναίσθημα.

Τόσο οι ΜΙΝΩΙΤΕΣ όσο και οι ΜΥΚΗΝΑΙΟΙ πίστευαν σε μεταθανάτιες αντιλήψεις, όπως  βλέπουμε στα έθιμά τους και τις πρακτικές ταφής.

Το ίδιο συμβαίνει και στα ΓΕΩΜΕΤΡΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ των Ελλήνων (11^ος – 8^ος αι. π.Χ.), όπως βλέπουμε και στις γεωμετρικές παραστάσεις των αγγείων, τις σχετικές με τον θάνατο και στα σήματα τάφων.

Στον ΟΜΗΡΟ η ψυχή, μετά τον θάνατο του σώματος, πηγαίνει στον Άδη όπου έχει τη μορφή φαντάσματος, και διατηρεί πολύ χαλαρά και μειωμένα την προσωπικότητά του. Οι ήρωες εν τούτοις ζουν αιωνίως στα Ηλύσια Πεδία και κάνουν παρέα με τους θεούς.

Στον Φαίδωνα του ΠΛΑΤΩΝΑ ο Σωκράτης διδάσκει ότι, αν πεθάνει το σώμα του, τότε θα απελευθερωθεί η ψυχή του από τα υλικά και θα οδηγηθεί στην αληθινή γνώση.

Ο ΠΛΩΤΙΝΟΣ και ο ΝΕΟΠΛΑΤΩΝΙΣΜΟΣ δέχονταν άυλη ψυχή, που συγγενεύει με τον κόσμο των ιδεών, η οποία φυλακισμένη καθώς είναι στο σώμα παθαίνει συνεχώς μετενσαρκώσεις.

Οι ΑΙΓΥΠΤΙΟΙ πίστευαν στην μετά θάνατον ζωή, γι’ αυτό φρόντιζαν να ταριχεύουν τους νεκρούς (μούμιες).

Στους ΙΝΔΟΥΣ διακρίνουμε την πίστη στην μετενσάρκωση, δηλαδή το συνεχές ταξίδι της ψυχής και την εύρεση κάθε φορά νέων σωμάτων για να κατοικήσει. Το σταμάτημα της μετενσάρκωσης καλείται Νιρβάνα και θεωρείται η σωτηρία τους.

Στην ΑΡΑΒΙΑ και το ΙΣΛΑΜ πιστεύουν στην μεταθανάτια ζωή και την ανάσταση των νεκρών, στην επιβράβευση ή την τιμωρία μετά θάνατον.

Στην ΚΙΝΑ οι απόψεις περί ψυχής ποικίλουν. Δέχονται ανώτερη και κατώτερη ψυχή στον άνθρωπο. Με τον θάνατο του σώματος, η κατώτερη επιστρέφει στη γη και η ανώτερη στον ουρανό. Ο ΚΟΜΦΟΥΚΙΟΣ δίδαξε πως η αθανασία είναι δυνατόν να κατακτηθεί με σπουδαία έργα, ηθικές πράξεις ή συγγραφή μοναδικών βιβλίων. Δεν ασχολήθηκε όμως με ερωτήματα μεταφυσικά, παρά μόνο τον ενδιέφεραν οι αρετές και η σωστή συμπεριφορά, ενώ αντίθετα ο ΤΑΟΪΣΜΟΣ δίδασκε την αθανασία ως συνέπεια της πνευματικής και εσωτερικής ζωής.

Στην ΑΦΡΙΚΗ υπάρχει η λατρεία των πνευμάτων. Τα πνεύματα βρίσκονται σε μια θέση μεταξύ του Θεού και των ψυχών των νεκρών, οι οποίες δέχονται ότι επικοινωνούν με τους ζώντες.

Τέλος, η μεταθανάτια πίστη των ΙΑΠΩΝΩΝ είναι βουδιστική, πίστη δηλαδή στην μετενσάρκωση, αλλά πιστεύουν και στην προγονολατρεία, δηλαδή στα πνεύματα των νεκρών, στα οποία προσεύχονται.

Όπως διαπιστώσαμε, οι αρχαίοι λαοί και πολιτισμοί αντιλαμβάνονταν την αθανασία της ψυχής σαν απομάκρυνση μιας άυλης οντότητας από τους ζωντανούς, και παραμονή σε κάποιον χώρο φωτεινό ή σκιερό, σε ημι-συνειδητή ή συνειδητή κατάσταση.

Στο ιερό βιβλίο των ΕΒΡΑΙΩΝ, την Παλαιά Διαθήκη, παραδεκτό και από τους Χριστιανούς, φαίνεται η πίστη τους όχι μόνο στην αθανασία των ψυχών αλλά και στην ανάσταση των νεκρών. Το ίδιο πιστεύει και ο ΙΟΥΔΑΪΣΜΟΣ.

Ανάλογα με τον Ιουδαϊσμό και στον ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ ξεκαθαρίζεται η πίστη στην ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ.

Η Παλαιά Διαθήκη διδάσκει: «Τότε το σώμα πίσω θα γυρίσει στο χώμα, που από εκείνο πλάστηκε, και η πνοή της ζωής θα επιστρέψει στο Θεό» (Εκκλ. 12,7).

Ο προφήτης Ηλίας ανέστησε νεκρό παιδί και το παρέδωσε στη μητέρα του, προσευχόμενος στο Θεό ως εξής: «Κύριε, Θεέ μου, κάνε σε παρακαλώ να επιστρέψει η ψυχή του παιδιού αυτού μέσα του» (Γ΄ Βασιλ. 17,21).

Ο Χριστός απευθυνόμενος στον δεξιό, ευγνώμονα ληστή, του υπόσχεται: «Σήμερα θα είσαι μαζί μου στον παράδεισο» (Λουκ. 23,43). Όταν πέθανε ο φτωχός Λάζαρος, «οι άγγελοι τον μετέφεραν στον Παράδεισο» (Λουκ. 16,22). Τι μετέφεραν, άραγε, αν όχι την ψυχή του;

Ο πρωτομάρτυρας Στέφανος, πεθαίνοντας από λιθοβολισμό, προσεύχεται λέγοντας: «Κύριε Ιησού, δέξαι το Πνεύμα μου» (Πράξ. 7,59).

Και εύγλωττα η Αποκάλυψη αναφέρει: «Όταν άνοιξε την Πέμπτη σφραγίδα, είδα κάτω από το θυσιαστήριο τις ψυχές εκείνων που είχαν σφαγεί για το λόγο του Θεού και για τη μαρτυρία που είχαν δώσει. Και έκραξαν με δυνατή φωνή και είπαν: “Έως πότε, Δέσποτα άγιε και αληθινέ, δεν θα κρίνεις και δεν θα εκδικηθείς για το αίμα μας, τους κατοίκους της γης;”» (6,9-10).

Όχι μόνο ζουν λοιπόν οι ψυχές μετά θάνατον, αλλά ευρίσκονται, όπως διαπιστώνουμε από την Αγία Γραφή και την πατερική γραμματεία, και σε πλήρη συνειδητή κατάσταση  {βλ. λ.χ. και Μεταμόρφωση του Κυρίου, όπου συνομιλεί με τους εμφανισθέντες προφήτες Μωυσή και Ηλία, οι οποίοι είχαν ζήσει πολλούς αιώνες πριν από την πολυπόθητη επιφάνειά Του (Μτθ. 17,3)}.

Υψίστη όμως αλήθεια αναφορικά με το μέλλον του όλου ανθρώπου δεν είναι για την Εκκλησία (και για τον Ιουδαϊσμό) η αθανασία μόνο των ψυχών, αλλά ιδίως Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ, που διδάσκεται και δια του Συμβόλου της χριστιανικής πίστεως: «Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος», ενώ στο έκτο άρθρο του Συμβόλου της Πίστεως απαγγέλουμε για τον Θεάνθρωπο: «Και αναστάντα την Τρίτη ημέρα κατά τας Γραφάς».

Καθολική ανάσταση διδάσκει και ο προφήτης Δανιήλ: «Θα αναστηθούν, άλλοι για να ζήσουν αιώνια, κι άλλοι για να αντιμετωπίσουν αιώνια ντροπή και περιφρόνηση» (12,2).

 Στην Καινή Διαθήκη διδάσκεται η καθολική ανάσταση των νεκρών: «Θα αναστηθούν όλοι οι νεκροί, δίκαιοι και άδικοι» (Πράξ. 24,15), και μάλιστα «όλοι όσοι έχουν πεθάνει θα ακούσουν την φωνή του» (Ιω. 5,28).

Στην Αποκάλυψη: «Και είδα τους νεκρούς, μεγάλους και μικρούς, να στέκονται μπροστά στο θρόνο, και ανοίχτηκαν βιβλία» (20,12).

Ο απόστολος Παύλος διευκρινίζει: «Προσέξτε, σας λέγω ένα μυστήριο: δεν θα πεθάνουμε όλοι (όσοι θα ζούμε κατά την Δευτέρα Παρουσία), αλλά όλοι θα μεταβληθούμε, σε μια στιγμή, σε μια ματιά, κατά την τελευταία σάλπιγγα. Διότι θα σαλπίσει η σάλπιγγα και οι νεκροί θα αναστηθούν χωρίς να υπόκεινται πλέον σε φθορά και εμείς θα μεταβληθούμε…» (Κορ. Α΄, 15, 51-52).

Στην Καινή Διαθήκη καταγράφονται συγκεκριμένα: (α) τρεις αναστάσεις που έκανε ο Ιησούς: του Λαζάρου, της κόρης του Ιαείρου και του μοναχογιού μιας χήρας στην Ναΐν, με τις οποίες δείχνει την τελική ανάσταση των νεκρών που θα πραγματοποιηθούν δια της δικής Του αναστάσεως, αλλά και (β) διάφορες νεκραναστάσεις που πραγματοποίησαν οι απόστολοι με τη δύναμη της θείας Χάριτος. Η διδασκαλία επομένως της ελπίδας και της αλλαγής των πάντων βασίζεται στην ανάσταση του Κυρίου, και δι’ αυτής στη δική μας ανάσταση, και αυτή η αλήθεια είναι δώρο δοσμένο στην ανθρωπότητα από το Θεό, αποκλειστικά μέσω του Ιησού Χριστού του Υιού Του και του Παρακλήτου Πνεύματος.

Διδασκαλία της Εκκλησίας μας είναι και η ΤΕΛΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, καθως και η ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ ΕΝ ΚΥΡΙΩ Ή Η ΚΟΛΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ ΑΠ’ ΑΥΤΟΝ, που θα επακολουθήσουν μετά την Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου και την ανάσταση των νεκρών.

Η μέλλουσα κρίση των εθνών διασώζεται στο κατά Ματθαίον ευαγγέλιο, 25^ο κεφάλαιο, και ακούγεται την Κυριακή της Απόκρεω. Τότε οι δίκαιοι θα λάμψουν σαν τον ήλιο και οι άδικοι (εννοείται οι αμετανόητοι) θα τιμωρηθούν αιώνια.

Ο χρόνος της ελεύσεως του αδέκαστου Κριτή είναι άγνωστος και θα είναι αιφνίδιος. Γι’ αυτό και πρέπει να είναι κανείς προετοιμασμένος, χωρίς να αναβάλει την υγιή ευσέβεια και τα καλά έργα.

Όλοι οι άνθρωποι θα κριθούν πάνω στην αγάπη, που έδειξαν ή όχι κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Στους δίκαιους, και σε όσους πρόσφεραν αφιλοκερδώς αγάπη, θα πει τότε ο «Υιός του Ανθρώπου» (αυτοχαρακτηρισμός του Ιησού) να περάσουν στην ουράνια βασιλεία Του (στη δόξα Του δηλαδή και στο φως του προσώπου Του), ενώ στους άδικους θα ανακοινώσει ότι στην ουσία αυτοκαταδικάζονται στην αιώνια κόλαση (το μαρτύριο της μη κοινωνίας με το Θεό), διότι δεν έντυσαν, δεν τάισαν, δεν πότισαν, δεν περιποιήθηκαν, δεν επισκέφθηκαν τον ίδιο, αφού καθόλου δεν βοήθησαν όσους βρίσκονταν σε ανάγκη.

Το σημαντικό της παραβολής είναι επίσης πως η τελική κρίση των ανθρώπων θα γίνει με το σώμα τους, αφού άλλωστε η αιώνια ζωή θα είναι ψυχοσωματική και όχι μόνο ψυχική.

Η ΤΕΛΙΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ δηλαδή θα πραγματοποιηθεί με τα δικά μας και πάλι σώματα, που θα είναι όμως πνευματικά, και δεν θα υπόκεινται πλέον στην βιολογική φθορά (πόνο, ασθένεια, θάνατο).

ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ είναι, για την Εκκλησία η θέα του Θεού και η κοινωνία των ακτίστων ενεργειών Του, κατάσταση που βιώνεται από την επίγεια ήδη ζωή μας ως δώρο του Θεού και ως αποτέλεσμα της έμπρακτης αγάπης και των ασκητικών αγώνων μας, ενώ ΚΟΛΑΣΗ είναι η απουσία του Θεού, οι τύψεις συνειδήσεως και ο ξεπεσμός του ανθρώπου.

Στη Β΄ προς Κορινθίους επιστολή του, ο απόστολος Παύλος ομολογεί: «Ξέρουμε πως αν η επίγεια σκηνή που κατοικούμε, δηλαδή το σώμα μας, διαλυθεί, έχουμε στους ουρανούς κατοικία αιώνια» (5,1).

Και ο Κύριος προτρέπει: «Να αισθάνεστε χαρά και αγαλλίαση, διότι θα ανταμειφθείτε με το παραπάνω στους ουρανούς» (Μτθ. 5,12). Μάλιστα, «όταν αναστηθούν οι νεκροί, ούτε θα νυμφεύονται, ούτε θα παντρεύονται, αλλά θα είναι όπως οι άγγελοι στον ουρανό» (Ματθ. 22,30).

Η ΚΟΛΑΣΗ παρομοιάστηκε από τον Χριστό με άσβεστη φωτιά και με σκουλήκι που δεν πεθαίνει ποτέ (Μρκ. 9, 43-44). Η Γραφή πράγματι διδάσκει, για μετά την τελική ανάσταση, την αιώνια αναψυχή των δικαίων και αγίων και την «αιώνια τιμωρία» των αδίκων (Μθ. 25,46). Ο Χριστός μιλάει για καταστάσεις «σκοταδιού» και «αιώνιας φωτιάς» (Μθ. 8,12 & 25,34-42).

Σύμφωνα με τους αγίους και Πατέρες της Εκκλησίας, όλων τα έργα θα γίνουν γνωστά κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, όπως ακριβώς βλέπει κανείς στο φως του ήλιου και το παραμικρό σκουπίδι που περιέχει ένα ποτήρι νερό.

Και δεν είναι ο Θεός που τυπικά καταδικάζει ή σώζει νομικά, αλλά τόσο ο παράδεισος όσο και η κόλαση προκύπτουν από τη διαφορετική στάση και θέληση των ανθρώπων απέναντι σ’ Αυτόν και στους συνανθρώπους μας.

Από την αποδοχή ή άρνηση του ζωογόνου φωτός του Χριστού, και της αγαπητικής ή όχι κοινωνίας των προσώπων, για τα οποία ο άνθρωπος είναι κατασκευασμένος εξ αρχής. Ο παράδεισος και η κόλαση διαμορφώνονται μάλιστα από αυτή τη ζωή. Με τον ίδιο τρόπο που η κληματόβεργα (οι πιστοί) αν αποκοπεί από το κλήμα (τον Χριστό) χάνει την ικμάδα της και τους χυμούς της ζωής, ξεραίνεται και οι βέργες αυτές ρίχνονται στη φωτιά. Ενώ όσοι μένουν ενωμένοι με το αμπέλι (την άκτιστη χάρη του Χριστού) δίνουν άφθονο καρπό για την παρούσα και για τη μέλλουσα ζωή (Ιω. 15,1-8).

ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ σημαίνει να βλέπεις στο πρόσωπο του άλλου τον ίδιο τον Χριστό. Όποιος μένει στα λόγια μόνο, δεν αγαπά αληθινά. Άλλωστε, ο ευαγγελιστής Ιωάννης επισημαίνει ότι όποιος δεν αγαπά έμπρακτα τον συνάνθρωπό του (τον οποίον άλλωστε βλέπει) δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι αγαπά τον Θεό (τον οποίον εξάλλου δεν βλέπει) (Α΄ Ιω. 4,20).

Αρθρο του Μιχαήλ Χούλη, Θεολόγου

Βοηθήματα:         

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A8%CF%85%CF%87%CE%AE  

http://www.oodegr.co/oode/esxata/elpida/anastasi_ieroth1.htm

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BD%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7_%CE%BD%CE%B5%CE%BA%CF%81%CF%8E%CE%BD

«Κυριακοδρόμιο», εκδ. Άρτος Ζωής, Αθ. 2011

  «Σύγχρονες αιρέσεις και παραθρησκευτικές λατρείες στην Ελλάδα», Μιχαήλ Γ. Χούλη, εκδ. Ιεράς Μητροπόλεως Σύρου, Ερμούπολη 2002