Ο μύθος ενός ήρωα

  

Ο Μύθος του Ηρός (/ɜːr/; Ελληνικά:Ἤρ,μεταφρ.Ér,γεν.:Ἠρός), είναι ένας θρύλος που ολοκληρώνει τη Πολιτεία[1] του Πλάτωνα (10.614–10.621). Η ιστορία περιλαμβάνει μια αφήγηση του σύμπαντος και της μετά θάνατον ζωής που επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τη θρησκευτική, τη φιλοσοφική και την επιστημονική σκέψη για πολλούς αιώνες.

Ο Ηρ ο Πάμφυλος, γιος του Αρμένιου από την Παμφυλία, ήταν ένας γενναίος πολεμιστής, ο οποίος σκοτώθηκε σε μάχη. Με την παρέλευση δέκα ημέρων  οι σύντροφοί του, πήραν τα πτώματα των νεκρών πολεμιστών που εύλογα, βρίσκονταν σε κατάσταση αποσύνθεσης. Ωστόσο, το δικό του σώμα παρέμενε ανέπαφο και την στιγμή που τον  είχαν πάνω στη νεκρική πυρά ο ήρωας επιστρέφει στη ζωή και διηγείται τις εμπειρίες από το ταξίδι της ψυχής του «εἰς τόπον τινά δαιμόνιον»,  δηλαδή σε έναν τόπο δαιμονικό (ευδαίμονα).

Η ψυχή μου, διηγήθηκε ο Ηρ, ότι όταν έφυγε από το σώμα μου,  πορεύθηκε μαζί με άλλες ψυχές σ΄ ένα λιβάδι που αποκαλείτο «Λειμώνας» και κατασκηνώσαμε εκεί επί επτά ημέρες. Εκεί υπήρχαν δύο ανοίγματα προς τα επάνω,  μέσα από τον ουρανό και προς τα κάτω, στην γη. Σημαντικός εδώ είναι ο Νόμος του Αντιπεπονθότος, δηλαδή ο αναπόδραστος Νόμος της Ανταποδοτικής Δικαιοσύνης, καθώς ανάμεσά τους κάθονταν οι αυστηροί δικαστές, Ραδάμανθυς, Μίνως, και Αιακός,  οι οποίοι, δίκαζαν τις ψυχές σύμφωνα με τις πράξεις τους, σε δίκαιους και άδικους, και κρεμούσαν μπροστά τους μια πινακίδα με την απόφαση τους.

Έπειτα οι ψυχές κατευθύνονταν στο κέντρο του σύμπαντος, στο χώρο της Ανάγκης, έναν τόπο υπερβατικό. Η θεά Ανάγκη κρατά μια αδαμάντινη άτρακτο-αδράχτι μέσα στην οποία περιστρέφεται το Σύμπαν, και σχηματίζει 8 κύκλους, πάνω σε καθέναν από τους οποίους βρισκόταν μια Σειρήνα που τραγουδούσε μια νότα: όλες μαζί σχημάτιζαν μια αρμονία, τη μουσική των ουράνιων σφαιρών. Την κυκλική κίνηση των σφονδύλων παρακολουθούν καθισμένες πάνω σε θρόνους οι θυγατέρες της Ανάγκης, (Πολιτεία 617C), οι  τρεις Μοίρες, η Λάχεσις, η Κλωθώ και η Άτροπος. Φορούσαν λευκά φορέματα, είχαν στέμματα στο κεφάλι και συνόδευαν με το άσμα τους την μουσική αρμονία των Σειρήνων. Η Λάχεσις τραγουδούσε τα παρελθόντα, η Κλωθώ τα παρόντα και η Άτροπος τα μέλλοντα και μοίραζαν τα μερίδια στις ψυχές. Μετά ακολουθούσε η διαδικασία της αναγέννησης των ψυχών, συνεχίζει στην αφήγησή του ο Ηρ, καθώς ήταν αναγκασμένες να διαλέξουν, ελεύθερα και υπεύθυνα, το είδος της ζωής που ήθελαν να ζήσουν κατά την επόμενη ενσάρκωσή τους.

Ο Ηρ είδε, πολλές ψυχές ανθρώπων χωρίς φιλοσοφική κατεύθυνση επιλέγουν πρόχειρα ένδοξες ζωές, αγνοώντας τις κρυμμένες δυστυχίες, οι πιο σοφές ψυχές να επιλέγουν πιο προσεκτικά, ενώ πολλές ψυχές ανθρώπων επιλέγουν ζωές ζώων και το αντίστροφο.

Μετά την επιλογή της, κάθε ψυχή πήγαινε μπροστά στη Λάχεση και εκείνη έδινε στην καθεμιά τον δαίμονα που η ψυχή είχε επιλέξει για να τη συνοδεύσει μαζί με τον βίο που είχε διαλέξει. Ο δαίμονας πήγαινε πρώτα την ψυχή  στην Κλωθώ για να επικυρώσει αυτή την επιλογή της μοίρας τής κάθε ψυχής. Μετά την πήγαινε στην Άτροπο, η οποία έκανε αμετάστροφη την επικύρωση της Κλωθώ.

Έπειτα όλες οι ψυχές, χωρίς να κοιτάζουν πίσω, περνούσαν κάτω από τον θρόνο της Ανάγκης και έβγαιναν από την άλλη μεριά, προς το πεδίο της Λήθης. Οι ψυχές κατασκήνωσαν όλες κοντά στον Αμέλητα ποταμό, που δεν μπορούσε το νερό του να το κρατήσει κανένα αγγείο. Κάθε ψυχή ήταν αναγκασμένη να πιει  με μέτρο το νερό της λησμονιάς, αλλά οι άφρονες που δεν κατάφερναν να συγκρατηθούν και έπιναν περισσότερο από ό,τι έπρεπε, λησμονούσαν τα πάντα. Αφού κοιμήθηκαν, και ήρθαν τα μεσάνυχτα, ακούσθηκε δυνατή βροντή  και έγινε σεισμός, και ξαφνικά εκσφενδονίσθηκαν άλλος από εδώ άλλος από εκεί, σαν διάττοντες αστέρες, όπου έμελλε να αρχίσει η αναγέννηση, ολοκληρώνοντας το ταξίδι τους. 

Ο Ηρ, ωστόσο, αν και δεν ήπιε από το νερό της λήθης, δεν θυμάται πώς επέστρεψε στο σώμα του, απλά αντιλαμβάνεται ότι ξύπνησε πάνω στη νεκρική πυρά, γνωρίζοντας πως έπρεπε να εξιστορήσει τα γενόμενα.....


ΠΗΓΗ: Αρβανίτη Πρεβεζάνου Ευγενία, "Μοιραία Συνάντηση-ΑΓΓΕΛΟΙ & ΑΝΘΡΩΠΟΙ", ΑΘΗΝΑ 2024

[1] Η Πολιτεία (ή Περί δικαίου) είναι ένα από τα γνωστότερα έργα του Πλάτωνα, το οποίο γράφτηκε περίπου το 380 π.Χ., ή ολοκληρώθηκε γύρω στα 374 π.Χ., κι έχει ασκήσει μεγάλη επιρροή τόσο στη φιλοσοφία, όσο και στην πολιτική θεωρία. Η Πολιτεία χωρίζεται σε 10 βιβλία και ο διαχωρισμός προέρχεται   από τους μεταγενέστερους εκδότες και μελετητές όπου στο τελευταίο αναφέρεται και ο μύθος του Ηρός και η Αθανασία της ψυχής.

Βιβλίο Ι: Η γήρανση, η αγάπη και οι ορισμοί της δικαιοσύνης

Βιβλίο II: Η πρόκληση του Γλαύκωνα και του Αδείμαντου

Βιβλίο II–IV: Η πόλη και η ψυχή

Βιβλίο V–VI: Το πλοίο του κράτους

Βιβλίο VI–VII: Αλληγορίες του Ήλιου, Διαιρεμένη Γραμμή και Σπήλαιο

Βιβλίο VIII–IX: Τα πέντε καθεστώτα του Πλάτωνα

Βιβλίο Χ: Μύθος του Ηρ

Τι σημαίνει η Ελληνική Γλώσσα;

Α,Β,Γ,Δ,Ε,Ζ,Η,Θ,Ι,Κ,Λ,Μ,Ν,Ξ,Ο,Π,Ρ,Σ,Τ,Υ,Φ,Χ,Ψ,Ω

α,β,γ,δ,ε,ζ,η,θ,ι,κ,λ,μ,ν,ξ,ο,π,ρ,σ,τ,υ,φ,χ,ψ,ω
Σύμφωνα με το βιβλίο Γκίνες, η Αγγλική γλώσσα έχει 490.000 λέξεις από τις οποίες 41.615 λέξεις. είναι από την Ελληνική γλώσσα..
''Η Ελληνική με την μαθηματική δομή της είναι η γλώσσα της πληροφορικής
και της νέας γενιάς των εξελιγμένων υπολογιστών, διότι μόνο σ' αυτήν
δεν υπάρχουν όρια.''
(Μπιλ Γκέιτς, Microsoft)
Η Ελληνική και η Κινέζικη. είναι οι μόνες γλώσσες με συνεχή ζώσα παρουσία από τους ίδιους λαούς και.....στον ίδιο χώρο εδώ και 4.000 έτη.
''Όλες οι γλώσσες θεωρούνται κρυφοελληνικές, με πλούσια δάνεια από τη μητέρα των γλωσσών, την Ελληνική.''
(Francisco Adrados, γλωσσολόγος).
Η Ελληνική γλώσσα έχει λέξεις για έννοιες οι οποίες παραμένουν χωρίς απόδοση στις υπόλοιπες γλώσσες, όπως άμιλλα, θαλπωρή και φιλότιμο Μόνον η Ελληνική γλώσσα ξεχωρίζει τη ζωή από το βίο, την αγάπη από τον έρωτα. Μόνον αυτή διαχωρίζει, διατηρώντας το ίδιο ριζικό θέμα, το ατύχημα από το δυστύχημα, το συμφέρον από το ενδιαφέρον.
Το εκπληκτικό είναι ότι η ίδια η Ελληνική γλώσσα μας διδάσκει συνεχώς πώς να γράφουμε σωστά. Μέσω της ετυμολογίας, μπορούμε να καταλάβουμε ποιός είναι ο σωστός τρόπος γραφής ακόμα και λέξεων που ποτέ δεν έχουμε δει ή γράψει.
Το «πειρούνι» για παράδειγμα, για κάποιον που έχει βασικές γνώσεις Αρχαίων Ελληνικών, είναι προφανές ότι γράφεται με «ει» και όχι με «ι-η» όπως πολύ άστοχα το γράφουμε σήμερα. Ο λόγος είναι πολύ απλός, το «πειρούνι» προέρχεται από το ρήμα «πείρω» που σημαίνει τρυπώ-διαπερνώ, ακριβώς επειδή τρυπάμε με αυτό το φαγητό για να το πιάσουμε.
Επίσης η λέξη «συγκεκριμένος» φυσικά και δεν μπορεί να γραφτεί «συγκεκρυμμένος», καθώς προέρχεται από το «κριμένος» (αυτός που έχει δηλαδή κριθεί) και όχι βέβαια από το «κρυμμένος» (αυτός που έχει κρυφτεί). Άρα το να υπάρχουν πολλά γράμματα για τον ίδιο ήχο (π.χ. η, ι, υ, ει, οι κτλ) όχι μόνο δεν θα έπρεπε να μας δυσκολεύει, αλλά αντιθέτως να μας βοηθάει στο να γράφουμε πιο σωστά, εφόσον βέβαια έχουμε μια βασική κατανόηση της γλώσσας μας.
Επιπλέον η ορθογραφία με την σειρά της μας βοηθάει αντίστροφα στην ετυμολογία αλλά και στην ανίχνευση της ιστορική πορείας της κάθε μίας λέξης. Και αυτό που μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την καθημερινή μας νεοελληνική γλώσσα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είναι η γνώση των Αρχαίων Ελληνικών.
Είναι πραγματικά συγκλονιστικό συναίσθημα να μιλάς και ταυτόχρονα να συνειδητοποιείς τι ακριβώς λές, ενώ μιλάς και εκστομίζεις την κάθε λέξη ταυτόχρονα να σκέφτεσαι την σημασία της.
Είναι πραγματικά μεγάλο κρίμα να διδάσκονται τα Αρχαία με τέτοιο φρικτό τρόπο στο σχολείο ώστε να σε κάνουν να αντιπαθείς κάτι το τόσο όμορφο και συναρπαστικό.

Η ΣΟΦΙΑ
Στη γλώσσα έχουμε το σημαίνον (την λέξη) και το σημαινόμενο (την έννοια). Στην Ελληνική γλώσσα αυτά τα δύο έχουν πρωτογενή σχέση, καθώς αντίθετα με τις άλλες γλώσσες το σημαίνον δεν είναι μια τυχαία σειρά από γράμματα. Σε μια συνηθισμένη γλώσσα όπως τα Αγγλικά μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι να λέμε το σύννεφο car και το αυτοκίνητο cloud, και από την στιγμή που το συμφωνήσουμε να ισχύει. Στα Ελληνικά κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Γι' αυτό το λόγο πολλοί διαχωρίζουν τα Ελληνικά σαν «εννοιολογική» γλώσσα από τις υπόλοιπες «σημειολογικές» γλώσσες.
Μάλιστα ο μεγάλος φιλόσοφος και μαθηματικός Βένερ Χάιζενμπεργκ είχε παρατηρήσει αυτή την σημαντική ιδιότητα για την οποία είχε πει:
- «Η θητεία μου στην αρχαία Ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκηση. Στην γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία ανάμεσα στην λέξη και στο εννοιολογικό της περιεχόμενο».
Όπως μας έλεγε και ο Αντισθένης,
- «Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις».
Για παράδειγμα ο «άρχων» είναι αυτός που έχει δική του γη (άρα=γή + έχων). Και πραγματικά, ακόμα και στις μέρες μας είναι πολύ σημαντικό να έχει κανείς δική του γη / δικό του σπίτι.
Ο «βοηθός» σημαίνει αυτός που στο κάλεσμα τρέχει. Βοή=φωνή + θέω=τρέχω. Ο Αστήρ είναι το αστέρι, αλλά η ίδια η λέξη μας λέει ότι κινείται, δεν μένει ακίνητο στον ουρανό (α + στήρ από το ίστημι που σημαίνει στέκομαι).
Αυτό που είναι πραγματικά ενδιαφέρον, είναι ότι πολλές φορές η λέξη περιγράφει ιδιότητες της έννοιας την οποίαν εκφράζει, αλλά με τέτοιο τρόπο που εντυπωσιάζει και δίνει τροφή για τη σκέψη.
Για παράδειγμα ο «φθόνος» ετυμολογείται από το ρήμα «φθίνω» που σημαίνει μειώνομαι. Και πραγματικά ο φθόνος σαν συναίσθημα, σιγά-σιγά μας φθίνει και μας καταστρέφει. Μας «φθίνει» - ελαττώνει ως ανθρώπους - και μας φθίνει μέχρι και την υγεία μας. Και, βέβαια, όταν αναφερόμαστε σε κάτι που είναι τόσο πολύ ώστε να μην τελειώνει, πως το λέμε; Μα, φυσικά, «άφθονο».
Έχουμε τη λέξη «ωραίος» που προέρχεται από την «ώρα». Διότι για να είναι κάτι ωραίο, πρέπει να έλθει και στην ώρα του. Ωραίο δεν είναι το φρούτο όταν είναι άγουρο ή σαπισμένο και ωραία γυναίκα δεν είναι κάποια ούτε στα 70 της άλλα ούτε φυσικά και στα 10 της. Ούτε το καλύτερο φαγητό είναι ωραίο όταν είμαστε χορτάτοι, επειδή, σε αυτή την περίπτωση, δεν μπορούμε να το απολαύσουμε.
Ακόμα έχουμε την λέξη «ελευθερία» για την οποία το «Ετυμολογικόν Μέγα» διατείνεται «παρά το ελεύθειν όπου ερά» = το να πηγαίνει κανείς όπου αγαπά .. Άρα βάσει της ίδιας της λέξης, ελεύθερος είσαι όταν έχεις τη δυνατότητα να πάς όπου αγαπάς. Πόσο ενδιαφέρουσα ερμηνεία!!!
Το άγαλμα ετυμολογείται από το αγάλλομαι (ευχαριστιέμαι) επειδή όταν βλέπουμε (σε αρχική φάση οι Θεοί) ένα όμορφο αρχαιοελληνικό άγαλμα η ψυχή μας ευχαριστείται, αγάλλεται. Και από το θέαμα αυτό επέρχεται η αγαλλίαση. Αν κάνουμε όμως την ανάλυση της λέξης αυτής θα δούμε ότι είναι σύνθετη από αγάλλομαι + ίαση(=γιατρειά). Άρα, για να συνοψίσουμε, όταν βλέπουμε ένα όμορφο άγαλμα (ή οτιδήποτε όμορφο), η ψυχή μας αγάλλεται και γιατρευόμαστε. Και πραγματικά, γνωρίζουμε όλοι ότι η ψυχική μας κατάσταση συνδέεται άμεσα με τη σωματική μας υγεία.
Παρένθεση: και μια και το έφερε η «κουβέντα», η Ελληνική γλώσσα μας λέει και τι είναι άσχημο. Από το στερητικό «α» και την λέξη σχήμα μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε τι. Για σκεφτείτε το λίγο.
Σε αυτό το σημείο, δεν μπορούμε παρά να σταθούμε στην αντίστοιχη Λατινική λέξη για το άγαλμα (που μόνο Λατινική δεν είναι). Οι Λατίνοι ονόμασαν το άγαλμα, statua από το Ελληνικό «ίστημι» που ήδη αναφέραμε, και το ονόμασαν έτσι επειδή στέκει ακίνητο. Προσέξτε την τεράστια διαφορά σε φιλοσοφία μεταξύ των δύο γλωσσών, αυτό που σημαίνει στα Ελληνικά κάτι τόσο βαθύ εννοιολογικά, για τους Λατίνους είναι απλά ένα ακίνητο πράγμα.
Είναι προφανής η σχέση που έχει η γλώσσα με τη σκέψη του ανθρώπου. Όπως λέει και ο George Orwell στο αθάνατο έργο του «1984», απλή γλώσσα σημαίνει και απλή σκέψη. Εκεί το καθεστώς προσπαθούσε να περιορίσει την γλώσσα για να περιορίσει την σκέψη των ανθρώπων, καταργώντας συνεχώς λέξεις.
- «Η γλώσσα και οι κανόνες αυτής αναπτύσσουν την κρίση», έγραφε ο Μιχάι Εμινέσκου, εθνικός ποιητής των Ρουμάνων.
Μια πολύπλοκη γλώσσα αποτελεί μαρτυρία ενός προηγμένου πνευματικά πολιτισμού. Το να μπορείς να μιλάς σωστά σημαίνει ότι ήδη είσαι σε θέση να σκέφτεσαι σωστά, να γεννάς διαρκώς λόγο και όχι να παπαγαλίζεις λέξεις και φράσεις.

Η ΜΟΥΣΙΚΟΤΗΤΑ
Η Ελληνική φωνή κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν «αυδή». Η λέξη αυτή δεν είναι τυχαία αφού προέρχεται από το ρήμα «άδω» που σημαίνει τραγουδώ.
Όπως γράφει και ο μεγάλος ποιητής και ακαδημαϊκός Νικηφόρος Βρεττάκος:
- «Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φώς θα ελιχθώ προς τα πάνω, όπως ένα ποταμάκι που μουρμουρίζει. Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω Ελληνικά, επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε Μεταξύ τους με μουσική».
Ο γνωστός Γάλλος συγγραφεύς Ζακ Λακαρριέρ επίσης μας περιγράφει την κάτωθι εμπειρία από το ταξίδι του στην Ελλάδα:
- «Άκουγα αυτούς τους ανθρώπους να συζητούν σε μια γλώσσα που ήταν για μένα αρμονική αλλά και ακατάληπτα μουσική. Αυτό το ταξίδι προς την πατρίδα - μητέρα των εννοιών μας - μου απεκάλυπτε ένα άγνωστο πρόγονο, που μιλούσε μια γλώσσα τόσο μακρινή στο παρελθόν, μα οικεία και μόνο από τους ήχους της. Αισθάνθηκα να τα έχω χαμένα, όπως αν μου είχαν πει ένα βράδυ ότι ο αληθινός μου πατέρας ή η αληθινή μου μάνα δεν ήσαν αυτοί που με είχαν αναστήσει».
Ο διάσημος Έλληνας και διεθνούς φήμης μουσικός Ιάνης Ξενάκης, είχε πολλές φορές τονίσει ότι η μουσικότητα της Ελληνικής είναι εφάμιλλη της συμπαντικής.
Αλλά και ο Γίββων μίλησε για μουσικότατη και γονιμότατη γλώσσα, που δίνει κορμί στις φιλοσοφικές αφαιρέσεις και ψυχή στα αντικείμενα των αισθήσεων. Ας μην ξεχνάμε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν ξεχωριστά σύμβολα για νότες, χρησιμοποιούσαν τα ίδια τα γράμματα του αλφαβήτου.
«Οι τόνοι της Ελληνικής γλώσσας είναι μουσικά σημεία που μαζί με τους κανόνες προφυλάττουν από την παραφωνία μια γλώσσα κατ' εξοχήν μουσική, όπως κάνει η αντίστιξη που διδάσκεται στα ωδεία, ή οι διέσεις και υφέσεις που διορθώνουν τις κακόηχες συγχορδίες», όπως σημειώνει η φιλόλογος και συγγραφεύς Α. Τζιροπούλου-Ευσταθίου.
Είναι γνωστό εξάλλου πως όταν οι Ρωμαίοι πολίτες πρωτάκουσαν στην Ρώμη Έλληνες ρήτορες, συνέρρεαν να θαυμάσουν, ακόμη και όσοι δεν γνώριζαν Ελληνικά, τους ανθρώπους που «ελάλουν ώς αηδόνες».
Δυστυχώς κάπου στην πορεία της Ελληνικής φυλής, η μουσικότητα αυτή (την οποία οι Ιταλοί κατάφεραν και κράτησαν) χάθηκε, προφανώς στα μαύρα χρόνια της Τουρκοκρατίας.
Να τονίσουμε εδώ ότι οι άνθρωποι της επαρχίας, του οποίους συχνά κοροϊδεύουμε για την προφορά τους, είναι πιο κοντά στην Αρχαιοελληνική προφορά από ό,τι εμείς οι άνθρωποι της πόλεως.
Η Ελληνική γλώσσα επιβλήθηκε αβίαστα (στους Λατίνους) και χάρη στην μουσικότητά της. Όπως γράφει και ο Ρωμαίος Οράτιος:
«Η Ελληνική φυλή γεννήθηκε ευνοημένη με μία γλώσσα εύηχη,
γεμάτη μουσικότητα».

ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ

 
- Η Μεταφυσική αναγνωρίζει και σέβεται την ομορφιά σε ΟΛΗ τη Δημιουργία του Θεού.

-  Η μεταφυσική είναι θρησκεία χωρίς δόγμα.
- Η Μεταφυσική δεν διερευνά τις θρησκευτικές πεποιθήσεις και τους νόμους που δημιούργησε ο άνθρωπος, αλλά μάλλον, διερευνά τους αμετάβλητους νόμους της φύσης, που τέθηκαν από τον Δημιουργό, τον Θεό/Παγκόσμια Παρουσία, στη δημιουργία του Σύμπαντος.
- Η μεταφυσική είναι ένας κλάδος της φιλοσοφίας που μελετά την τελική φύση της ύπαρξης, της πραγματικότητας και της εμπειρίας χωρίς να δεσμεύεται σε κάποιο θεολογικό δόγμα ή δόγμα.
-  Η μεταφυσική περιλαμβάνει όλες τις θρησκείες αλλά τις υπερβαίνει όλες.
-  Η μεταφυσική είναι η μελέτη της τελικής αιτίας στο Σύμπαν.
-  Η μεταφυσική είναι η μόνη επιστήμη ικανή να διερευνήσει πέρα από τη φυσική και την ανθρώπινη επιστήμη.
 
Ο όρος Μεταφυσική προέρχεται από τον τίτλο ενός από τα σημαντικότερα έργα του Αριστοτέλη και, κατ’ επέκταση, της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας γενικότερα. Το έργο αυτό, γνωστό ως Τα Μετά τα Φυσικά, αποτελείται από δεκατέσσερα βιβλία και θεωρείται η πρώτη συστηματική μελέτη των πρώτων αρχών και αιτίων της ύπαρξης – της ουσίας από την οποία απορρέει το Είναι. Ο ίδιος ο Αριστοτέλης το αποκαλούσε Πρώτη Φιλοσοφία. Ο τίτλος Μετά τα Φυσικά αποδόθηκε αργότερα, πιθανόν από τον Ανδρόνικο τον Ρόδιο τον 1ο αιώνα π.Χ., ο οποίος ανέλαβε την ταξινόμηση των έργων του Σταγειρίτη φιλοσόφου, τοποθετώντας το συγκεκριμένο έργο «μετά τα Φυσικά» κατά σειρά θεματικής και έκδοσης.
Ετυμολογικά, η λέξη μεταφυσική προέρχεται από τη σύνθεση των λέξεων μετά (πέρα) και φυσική (φύση), δηλώνοντας τη μελέτη όσων βρίσκονται πέρα από τον φυσικό κόσμο. Στα σύγχρονα λεξικά, ορίζεται ως κλάδος της φιλοσοφίας που ασχολείται με την ύπαρξη, την πραγματικότητα, την αιτιότητα και την πρώτη αρχή του όντος. Σε ακαδημαϊκό επίπεδο, συχνά κατατάσσεται στο πεδίο της «Στοχαστικής Φιλοσοφίας» (Speculative Philosophy).
Στον σύγχρονο κόσμο, ωστόσο, ο όρος έχει αποκτήσει ένα ευρύτερο νόημα, περιλαμβάνοντας ποικίλους τομείς που σχετίζονται με την εσωτερική αναζήτηση και την πνευματική εμπειρία. Όταν κάποιος ασχολείται με τη μεταφυσική, μπορεί να εννοεί φιλοσοφία, θρησκεία, παραψυχολογία, μυστικισμό, γιόγκα, διαλογισμό, όνειρα, Γιουνγκιανή ψυχολογία, ψυχολογία του υπερπροσωπικού ή του Θεού, αστρολογία, μελέτες αυτογνωσίας, θετική σκέψη, μετενσάρκωση, ζωή μετά τον θάνατο, μεταξύ άλλων.
Κοινός παρονομαστής όλων αυτών είναι η αναζήτηση της αλήθειας, της πραγματικότητας και της βαθύτερης σημασίας της ζωής – τόσο σε προσωπικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Γι’ αυτό, πολλοί επαγγελματίες θεωρούν τη μεταφυσική περισσότερο ως πνευματική φιλοσοφία ή τρόπο ζωής. Οι περισσότεροι που ασκούνται στη μεταφυσική ακολουθούν ένα σύστημα ή μια διδασκαλία με πνευματικό πυρήνα.
Αν επισκεπτόμασταν διάφορους μεταφυσικούς δασκάλους ή οργανισμούς, θα διαπιστώναμε μεγάλη ποικιλία στις προσεγγίσεις: γιόγκι, μυστικιστές, αστρολόγοι, δάσκαλοι θετικής σκέψης, πνευματικοί θεραπευτές, αναλυτές γραφής, coaches και σύμβουλοι – όλοι φέρουν τον τίτλο του μεταφυσικού. Παρ’ όλη την ποικιλία, ο σκοπός είναι κοινός: η αναζήτηση της αλήθειας, του νοήματος και του σκοπού της ζωής.
Το Πανεπιστήμιο Μεταφυσικής και το Πανεπιστήμιο της Σεντόνα, καθώς και το Διεθνές Υπουργείο Μεταφυσικής, δεν προκρίνουν κάποιο μονοπάτι έναντι άλλων. Υιοθετούν την άποψη ότι υπάρχουν πολλοί δρόμοι προς την Αλήθεια. Όπως λέει και η παλιά σοφία: «Όποιον δρόμο κι αν ακολουθήσει ο άνθρωπος, είναι ο Δρόμος Μου· όλα τα μονοπάτια οδηγούν σε Μένα».
Σε απόλυτη έννοια, η μεταφυσική ασχολείται με τα θεμελιώδη ερωτήματα της ύπαρξης:
Ποιος είμαι; Τι είμαι; Από πού έρχομαι; Πού πηγαίνω; Ποιος είναι ο σκοπός μου;
Μια ερμηνεία αναφέρει:
    Ο σκοπός της ζωής είναι να εκφράσουμε τη Μία Νοημοσύνη που ενσαρκώνεται στον         καθένα μας. Όπως ένα άπειρο διαμάντι με αμέτρητες πτυχές, έτσι και κάθε άνθρωπος        είναι μία μοναδική ακτίνα του Θείου Φωτός. 
       Ο κόσμος είναι το πεδίο μέσα στο οποίο ο Θεός συλλογίζεται τον Εαυτό Του,                      οδηγώντας μας σε συνεχή βελτίωση και πνευματική εξέλιξη.
 

“( ( + m) Lui = 0”

Είπε "δώσε μου κάτι ωραίο"
Εκείνος απάντησε: “( ( + m) Lui = 0”

Η παραπάνω εξίσωση είναι του Dirac και είναι η πιο όμορφη γνωστή εξίσωση της φυσικής. Χάρη σε αυτό, περιγράφουμε το φαινόμενο της κβαντικής εμπλοκής, το οποίο βασικά δηλώνει ότι: 
"Αν δύο συστήματα αλληλεπιδρούν μεταξύ τους για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και στη συνέχεια διαχωριστούν, δεν μπορούμε πλέον να τα περιγράψουμε ως δύο ξεχωριστά συστήματα, αλλά με κάποιο τρόπο διακριτά γίνονται ένα σύστημα. "Αυτό που συμβαίνει στο ένα από αυτά συνεχίζει να επηρεάζει το άλλο, ακόμα και αν απόσταση μίλια ή έτη φωτός".

Η ΑΛΗΘΕΙΑ και το ΨΕΜΑ σε ένα ΜΎΘΟ

 

Πίνακας του Γάλλου ζωγράφου Édouard Debat-Ponsan,  (1847–1913).

Σύμφωνα με έναν μύθο του 19ου αιώνα, η Αλήθεια και το Ψέμα συναντιούνται μια μέρα. 
- «Είναι μια υπέροχη μέρα σήμερα!» είπε Το ψέμα στην Αλήθεια, 
- «Το νερό είναι πολύ ωραίο, ας κάνουμε ένα μπάνιο μαζί!» 

Η Αλήθεια υποψιάζεται, δοκιμάζει το νερό και ανακαλύπτει ότι όντως είναι πολύ ωραίο. 
Γδύνονται και αρχίζουν να κάνουν μπάνιο. 

Ξαφνικά, το Ψέμα βγαίνει από το νερό, φοράει τα ρούχα της Αλήθειας και τρέχει μακριά. 

Η εξαγριωμένη Αλήθεια βγαίνει από το πηγάδι και τρέχει παντού για να βρει το Ψέμα και να πάρει πίσω τα ρούχα της. Ο Κόσμος, βλέποντας την Αλήθεια Γυμνή, απομακρύνει το βλέμμα του, με περιφρόνηση και οργή. 

Η φτωχή Αλήθεια επιστρέφει στο πηγάδι και εξαφανίζεται για πάντα, κρύβοντας εκεί την ντροπή της. 

Έκτοτε, το Ψέμα ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο, ντυμένο σαν την Αλήθεια, ικανοποιώντας τις ανάγκες της κοινωνίας, γιατί ο Κόσμος σε κάθε περίπτωση, δεν τρέφει καμία επιθυμία να συναντήσει τη γυμνή Αλήθεια. 

Ο μύθος ενός ήρωα

    Ο  Μύθος του Ηρός  (/ɜːr/; Ελληνικά:Ἤρ,μεταφρ. Ér , γεν .:Ἠρός),  είναι ένας θρύλος που ολοκληρώνει  τη Πολιτεία [1] του Πλάτωνα (10...

Σελίδες